Partners aan het woord


Toelichting: Ankie was één van onze eerste deelneemsters. Dertig maanden was zij 2 ochtenden per week aanwezig. Bescheiden, bereid en in staat om gedichten mooi voor te dragen en kunstzinnige activiteiten vol aandacht vorm te geven. Algehele achteruitgang maakte de beslissing noodzakelijk dat zij niet langer thuis kon blijven wonen en naar “In het moment” komen. Voor haar kinderen, maar vooral voor haar echtgenoot een zeer ingrijpend besluit. In een geest van erkentelijkheid voor onze steun in een moeilijker wordende fase heeft Ankie’s echtgenoot als tolk van zijn vrouw het volgende geschreven:

“In één moment kan plotsklaps je ouder wordende leven wijzigen. In plaats van de Belbus voor de deur om naar “In het moment” te gaan, word ik nu veel langzamer gereden in de rolstoel tijdens een wandeling. Wat is er opeens gebeurd? Ik heb na lange duur de wijk genomen naar een witte boerderij ‘De Wijkse Hof’ die sinds 2016 als Zorgcentrum dient. In plaats van het zangkoor bij “In het moment” hoor ik daar het gehinnik van paarden in de manege van de buurman. Wel mis ik met weemoed in deze omgeving al de geleerde oefeningen van  de Tai-Chi. Gelukkig heb ik een fraai uitzicht op een grote appelboomgaard  die een goede oogst belooft. Mogen jullie bij “In het moment”, met zicht op de mooie kloostertuin, ook vruchten ontvangen!

Gerard Jansen
Juni 2018

 

Mijn vrouw, Ria, was één van de eerste deelnemers van de dagopvang ‘In het Moment’ in 2015, een naam die tegelijk de kern raakt: het genieten van en op het moment. Het volgende moment vervaagt het vorige moment. Maar het gevoel van dat moment blijft.
Ria kon genieten van de activiteiten, die werden aangeboden. Een beroep op haar intellectuele en emotionele vermogens deden haar goed. Maar bovenal voelde zij zich veilig in de groep. Dat ‘veilig voelen’ ging ik steeds meer als essentieel voor haar welbevinden ervaren.

Wanneer ik Ria met de auto naar het Xaveriushuis in Driebergen bracht, was het steevast: wat ga ik daar doen en duurt het dan echt zolang, voordat je mij weer komt halen en jij dan, waar blijf jij?
En als ik haar dan weer kwam halen, was ze blij mij te zien, maar aan alles kon je merken dat ze een fijne morgen of dag had gehad, ook al wist zij niet meer wat zij allemaal had gedaan. Zij leefde alweer in het volgende moment!
Misschien door de kleinschaligheid van de groep maakte de begeleiders elke keer een kort verslagje van de ochtend of dag. Op die manier kon ik goed volgen wat er zo al op de bijeenkomsten werd gedaan.
En ik kon in die tussentijd allerlei dingen doen, waar anders geen of nauwelijks gelegenheid voor was en had je momenten voor jezelf. Ook nooit weg, toch!!!

Aan het einde van 2016 is zij – ik kan het niet anders uitdrukken- weggegleden in de dood.
De mooie herinneringen aan haar gelukkige tijd bij ‘In het Moment’ zijn voor mij nog altijd een geweldige troost.
Kees